Dziwne zjawy? // Żniwiarz. Pusta Noc // Paulina Hendel

Od dziecka Magda widzi nawich, czyli dusze zmarłych osób, które nie przeszły do świata zmarłych. Większość jej rodziny również ich dostrzega, w szczególności wujek Feliks, który jest żniwiarzem. Do jego obowiązków należy pozbycie się wszystkich pałętających się zjaw. Każdy żniwiarz jest w pewien sposób... nieśmiertelny. Jego dusza po śmierci odnajduje inne ciało, w które chodzi i w nim żyje. Magda i Feliks są sobie najbardziej bliżsi, dlatego nie sposób oczekiwać, że bohaterka nie jest we wszystko zamieszana. Bo jest.

Na pierwszy rzut oka jakoś do fabuły mnie nie ciągnęło. Lubię fantastykę, duchy, zjawy itp, ale opis tej książki mnie do siebie nie przekonywał. Jednak wiele w międzyczasie o tej powieści słyszałam, wiele pozytywnych opinii, więc znalazła się ona na mojej liście do przeczytania. Dzięki Book Tour organizowanemu na Instagramie miałam sposobność sięgnąć po Żniwiarza. Pusta Noc Pauliny Hendel.

Co mogę powiedzieć? Nie zachwyciła mnie. Ale po kolei. Zacznę od głównej bohaterki, jaką jest Magda. Fajnie, że umie się postawić i czasem odpowiedzieć dobrą ripostą, ale dla mnie była - jak na swoje dwadzieścia lat - po prostu głupia. Irytowała mnie na każdym kroku, jej decyzje były zupełnie nieprzemyślane, co - moim zdaniem - na ten wiek powinno być troszkę na odwrót. Nie mówię, że dwadzieścia lat to już doświadczona dorosłość, ale jednak jakoś dojrzeć trzeba. U Magdy mi tego zabrakło. Tak niby wiele wie o życiu, w końcu od dziecka widzi zjawy i wie, że nie każdy jest dobry, ale wszystkim naokoło wierzy i ufa. No błagam. Chyba w ostatnim czasie nie czytałam książki, gdzie bohaterka tak bardzo działała mi na nerwy. 

W książce działo się ciągle to samo. Walka z potworami, kłótnie z wujkiem o to, żeby mogła brać udział w wyprawach i miłosne rozterki. Oczywiście w tle jest rozpisana akcja, którą szykuje zły charakter, ale jest ona tak przewidywalna, że zakończenie nie było dla mnie żadną niespodzianką.

Co do innych bohaterów? Byli nijacy, nie mieli za grosz charakteru, no, może poza ciocią Jadzią, do niej jako tako się przywiązałam. Ale reszta? Nudy, każdy taki sam. Przez ponad 400 stron powieści nie poznałam bliżej żadnej z postaci. Nie mogłam ich jakoś polubić, ani bezpośrednio przywiązać, bo każdy z nich był nudny. Okej, może trochę przesadzam, ponieważ oprócz cioci polubiłam jeszcze Feliksa. Ale on również nie jest bez wad i również mnie irytował. Więc ogólnie rzecz biorąc, wszyscy mnie tam irytowali.

Do stylu pisania autorki nie mam tak wiele do zarzucenia, ponieważ nie był zły. Czytało się bez większych problemów, ale też bez większych zachwytów. Ciekawe porównania i opisy, ale nic poza tym. Ten cały 'humor' zawarty w książce jakoś mnie na kolana nie powalił, ale myślę że to już zależy od indywidualnego spostrzeżenia. 

Powiem tak, dla mnie książka była nudna, czytałam ją bardzo długo i przez większość czasu się męczyłam. Nie wiem, czy sięgnę po kolejną część, może tylko ze względu na Feliksa, gdyż jestem ciekawa jak on skończy. Na chwilę obecną nie zamierzam jej kupić, jak wpadnie mi w ręce to przeczytam, ale raczej są to plany na daleką przyszłość. 

~W.

★★☆☆☆